Eskiden hep , ‘Niye?’ sorusu, hep zihnimde yankılanırdı aşık olduğum insan adına… ‘Niye bunu yapıyor?’ ‘Niye, affedilemeyecek kadar mı bu…?’ ‘Niye ben bu kadar…?’ Vs. vs. vs… Şimdiyse, ‘Niye?’ sorusunun ‘n’ si bile dilime gelmiyor… O’nun ‘Bilmiyom.’ları… Artık, benim ‘Bilmiyorum.’um oldu… Ne yapacağımı bilmiyorum, değil! Neyi yapacağımı bilmiyorum, değil! Nasıl hiç değil! Düşünemiyorum artık… Düşünmek için gücüm…
Okulum Sıhhiye’de(Ankara’da, Kızılay’a 2 dk. uzaklıkta). Okulda ders araları fazla olduğu için ve bazen de gezip tozmak adına hep Kızılay, Konur sk. vb. yerlerde dolanırız sevgilimle, arkadaşlarımla. Ankara Kızılay çevresinde ve de dahilinde gezinenler bilir, ne zaman el ele kol kola arkadaşlarınızla, sevgilinizle olsanız mendil satan, gül satan, çay satan birileri hatta en önemlisi yaşı…
Fotoğraflarına bakmaya dayanamıyor gözyaşlarım, biliyor musun? Boğazımda düğümleniyor düşüncelerin, hayalin… Kokun burnumda… Ellerin ellerimde… Kalbin kalbimde… Hissediyorum… Ama, sen yoksun yanıbaşımda.
